Niechaj nikogo nie zmyli oznaczenie tego motocykla. To włoszczyzna tak włoska, jak to tylko możliwe. Sport, brak kompromisów, desmo, moc, osiągi. Tymi słowami można najkrócej opisać mocarną 750SS. Typowy dla Bolończyków L-Twin o kącie rozwarcia cylindrów 90 stopni, wyposażony w 2 zawory na cylinder i rozrząd desmodromiczny, 73 konie mechaniczne osiągał w męski, hardy sposób, czyli od razu, z samego dołu, bez zbędnych ceregieli, pozwalając jednocześnie momentowi obrotowemu płynąć po linii prostej, niczym tyrolska autostrada. Rama, której stalowe rury były grubości nitki spaghetti, w sposób znany tylko Ducati była nieprawdopodobnie sztywna. Prowadzenie polepszał fakt, że silnik siedział w niej jako element nośny. Patrząc na Ducati 750SS widzi się najpierw silnik, chwilę zastanawiając się w jaki sposób on się tam znajduje, aby dopiero później zauważyć ramę. No i ten wygląd … Dukat SS, a dokładniej jego „główny przykuwacz wzroku” czyli aerodynamiczna owiewka, ma w sobie coś ze starych hełmów do nurkowania. To jeden z tych przypadków, kiedy pogoń za osiągami i fizyka zrodziły ponadczasową sylwetkę.